Prawdziwym piekłem są jednak animal mills – gigantyczne fabryki zwierząt zaopatrujące sieciówki. Gryzonie, ptaki, gady i płazy są tam upychane w ciasnych pojemnikach bez żadnego wzbogacenia środowiskowego, odrywane od matek za wcześnie i traktowane jak taśmociąg do robienia kasy. Ptaki karmione sztucznie z ręki dorastają z nieodwracalnymi zaburzeniami tożsamości gatunkowej, a dzikie gady trafiają na rynek z lewymi certyfikatami CITES, by w ogromnym procencie paść w pierwszym roku u niedoświadczonych nabywców. Cała estetyka sklepów zoologicznych – terraria na wysokości oczu dzieci, ciepłe światło maskujące zły stan futra czy trzymanie świnek morskich z królikami przenoszącymi zabójcze pasożyty – to przemyślana manipulacja mająca wywołać w tobie odruch litości.

Najgorsze, co możesz zrobić, widząc zaniedbanego zwierzaka za sklepową szybą, to wyciągnąć portfel i go kupić pod pretekstem ratowania. Płacąc za niego, nie jesteś bohaterem – zwalniasz miejsce na półce dla kolejnej wyeksploatowanej ofiary i dajesz korporacjom zielone światło do kręcenia tego procederu. Podstawowe prawa rynku są nieubłagane: popyt nakręca podaż. Jedynym realnym sposobem na uderzenie w ten system jest całkowity bojkot sklepów handlujących żywymi istotami, reagowanie na patologie i bezlitosne edukowanie otoczenia, zamiast łykania bajek o bezproblemowych starter petach.

Wokół TX2 narosło mnóstwo mitów, głównie przez to, że ludzie w sieci panicznie boją się trudnych emocji i nie rozumieją pojęcia vent artu. Numery takie jak Burn, Vendetta czy I Would Hate Me Too nie powstały po to, żeby autor chwalił się swoimi wadami czy serwował radiową papkę, tylko były dosłownym wyrzuceniem z siebie mroku i frustracji w momentach psychicznego kryzysu. Do tego dochodzi marketing – Evan zamiast latami kisić się w małych klubach, wykorzystał do spodu algorytmy TikToka, ragebaity i internetową satyrę. Czy to bywa cringe’owe? Czasami tak. Ale jeśli ten szum pozwala nagłośnić zapomniane amerykańskie organizacje pomagające ofiarom przemocy, jak przy The Rain czy I Know What You Did, to zarzucanie mu złej woli jest po prostu absurdalne. Aktywizm nie ma być grzeczny i ładny, ma być skuteczny i docierać tam, gdzie znieczulica jest największa.

Na osobną uwagę zasługują zarzuty o fałszowanie na żywo czy rzekome plagiaty, wyciągane przez samozwańczych ekspertów z branży. Koncerty muzyki alternatywnej nie służą do odtwarzania sterylnej, wypolerowanej płyty, tylko do zrzucania z siebie emocjonalnego ciężaru, darcia gardła i wspólnego przeżywania katharsis. Evan wykonał tytaniczną pracę nad głosem, co słychać w tak poetyckich rzeczach jak The Human Disease, a skok od dwudziestominutowych supportów do wyprzedawanych europejskich tras w roli headlinera nie wziął się znikąd. Nie chodzi o to, żeby stawiać kogokolwiek na piedestale, bo ślepe idolizowanie celebrytów zawsze jest toksyczne. Chodzi o uczciwe przybicie piątki ludziom, którzy mieli bezczelność pójść pod prąd, przetrwali falę pomyj i udowodnili swoją wartość na scenie.

Plan jest prosty, a zarazem totalnie odjechany. Widzimy się 20 lutego 2027 roku na spotkaniu VIP przed koncertem w Warszawie i wręczamy zespołowi gigantyczny, magiczny plakat-kolaż złożony z nadesłanych przez Was fanartów, przedstawiających chłopaków jako... gołębie. Czemu akurat gołębie? Bo spójrzmy prawdzie w oczy – wyżej niż miejski gołąb nie da się już wzlecieć, a gdyby bóstwo miało formę, na bank gruchałoby pod blokiem. Co najważniejsze: nie musicie mieć dyplomu akademii sztuk pięknych, żeby wziąć w tym udział. W tym rytuale liczy się przede wszystkim szczera zajawka, wyobraźnia i wspólna energia.

Czekamy na każdy rodzaj twórczości: digital art, tradycyjny rysunek, malarstwo, fotomontaż, a nawet zdjęcia własnoręcznie ulepionych figurek. Warunek jest jeden – praca musi przedstawiać przynajmniej jednego członka zespołu w gołębiej odsłonie. Do grafiki dorzućcie krótką, płynącą z serca wiadomość dla zespołu oraz podpis, jakim chcecie widnieć na plakacie. Wszystkie szczegóły, wytyczne techniczne oraz formularz zgłoszeniowy znajdziecie na naszej stronie projektu: tx2.emo-changeling.xyz, gdzie wiszą już pierwsze zaklęcia przesłane przez pionierskich magów. Wbijajcie na stronę, podsyłajcie swoje prace i pomóżcie mi stworzyć pamiątkę, której Evan i reszta ekipy nie zapomną do końca życia!

Lata spędzone na Summoners Rift dobitnie pokazują, co dzieje się, kiedy korporacyjne decyzje zabijają wolność i kreatywność. LoL, który kiedyś pozwalał na szalone eksperymenty poza utartą metą, z czasem zamienił się w fabrykę frustracji. Dławienie swobodnej komunikacji, brak drużynowego voice chatu i karanie za byle słowo na czacie stworzyły środowisko pełne skrajnego loser mentality. Ludzie poddają mecze po pierwszej wpadce, szukają kozłów ofiarnych i wyładowują własne kompleksy na innych, bo nikt nie uczy graczy emocjonalnej samoregulacji ani psychologii gamingu.

Przejście do Dota 2 okazało się dla mnie brutalnym zderzeniem ze ścianą, ale też nieoczekiwanym poligonem doświadczalnym. Przy ADHD, brain fogu i bagażu CPTSD każda interakcja z żywym człowiekiem na voice chacie wywoływała paraliż – do tego stopnia, że ze stresu dosłownie traciłem z oczu obraz na ekranie. Zamiast jednak uciekać, postanowiłem potraktować tę złożoną, bezlitosną grę jako formę autoterapii i treningu neuroplastyczności. Uczenie się wielowątkowego myślenia, przyjmowanie krytyki na klatę i stopniowe przełamywanie panicznego lęku przed obcymi ludźmi w sieci to krok w stronę budowania odporności, która przydaje się potem w codziennym życiu.

Gry same w sobie nie są ani złem wcielonym, ani magicznym lekiem. Wszystko rozbija się o higienę psychiczną, harm reduction i umiejętność powiedzenia sobie w odpowiednim momencie: czas odejść od komputera i dotknąć trawy. Szkoła wciąż zawodzi w uczeniu radzenia sobie ze stresem czy cyfrowymi nałogami, marnując czas na rysowanie kwiatków w Paincie zamiast dawać realne narzędzia do nawigowania we współczesnym świecie. Jeśli czujesz, że wirtualny świat przestaje być pasją, a staje się więzieniem, z którym sobie nie radzisz – pamiętaj, że szukanie pomocy u specjalistów i pójście na odwyk to nie żaden powód do wstydu, tylko najbardziej odważny, twardy krok, jaki możesz dla siebie zrobić.

Klasyczny victim blaming w wykonaniu anonimowych frustratów. Wrzucasz zajawkę o swoich objawach, trudnej przeszłości czy neuroróżnorodności, a ci ludzie wmawiają ci, że szkoła gnębiła cię na twoje własne życzenie, bo nie chciałeś dopasować się do debilnych hierarchii i wolałeś być cringowy, ale wolny. Żaden z kanapowych diagnostów nie widział lat walki, płaczu, wylewania potu na terapiach czy brutalnego zrywania więzi traumatycznych z toksyczną rodziną. Nie widzieli, jak destrukcyjny bywa odruch fawn – automatyczne, paraliżujące podlizywanie się opresorowi, byle tylko przetrwać, które kłóci się z antyspołeczną częścią świadomości.

To, że dzisiaj można usiąść przed kamerą, mówić otwarcie o swoich zaburzeniach, eksperymentować ze stylem, ubrać spódnicę i uprawiać crossdressing, to nie żaden objaw „sp***dolenia”, tylko ogromne zwycięstwo nad próbami złamania psychiki. A najlepszą tarczą na hejterów jest obnażenie własnych słabości. Mówiąc o nich publicznie, wręczasz internetowym trollom nóż, tyle że zrobiony z papieru – niech próbują dźgać, to już nie boli. Zamiast dawać się gaslightować internetowym mędrcom wmawiającym, że terapia ci szkodzi: blokujcie bez litości, bo nikt nie zna waszej drogi lepiej niż wy sami.

Zanim zaczniecie rzucać we mnie błotem - sam mam sporo za uszami. Jako dzieciak trzymałem rybki jak Pokemony (po jednej z każdego rodzaju), miałem samotne świnki morskie, a w wieku 16 lat chciałem hodować węże w plastikowych szufladach, czyli tak zwanych rack systemach. Ale wiecie co? Trzeba umieć schować dumę do kieszeni. Kiedy ktoś wam mówi, że robicie coś źle, zamiast toczyć pianę z pyska i obrażać się na facebookowe grupy, przyznajcie, że sp***doliliście sprawę i zacznijcie czytać badania naukowe.

To, że gad przetrwa w plastikowym pudle, nie znaczy, że jest szczęśliwy. Surviving is not thriving. Hodowcy wciskają wam kit, żebyście kupowali więcej zwierząt. Edukujcie się, słuchajcie mądrzejszych i przestańcie traktować żywe istoty jak zabawki, które mają was kochać. One nie są wam nic winne.

Niżej znajdziecie też kilka linków prowadzących do grup i stron gdzie możecie znaleźć opartą na nauce (i doświadczeniu osób, którym naprawdę zależy) wiedzę i porady nt. dobrostanu zwierząt. (W większości po angielsku, ale nie będę polecał wam źródeł z którymi nie miałem nigdy do czynienia)

Birds: Pigeons: — EN The Palomacy Animal Rescue: https://www.pigeonrescue.org/resources/

Parrots: — PL Papugi. Papuzie Centrum Informacyjne FB Group:(https://www.facebook.com/groups/papuziecentruminformacyjne/ — PL Druga strona papug. Niszczą, śmiecą, dziobią... FB Group: https://www.facebook.com/groups/drugastronapapug/ — EN World Parrot Trust: https://www.parrots.org/

Reptiles: — EN ReptiFiles Evidence-based care guides:(https://reptifiles.com/ — EN Reptiles and Research YT Channel: https://www.youtube.com/@ReptilesandResearch — EN DIY Reptile Enclosures FB group: https://www.facebook.com/groups/DIYReptileEnclosures/ — EN Everything Ball Pythons FB group: https://www.facebook.com/groups/EverythingBallPythons/

Aquariums: — EN Seriously Fish Species & welfare database: https://www.seriouslyfish.com/ — EN Fish For Thought YT Channel: https://www.youtube.com/@FishForThought — EN Fishlore.com Forum: https://www.fishlore.com/ — EN Aquarium Co-Op Forum: https://forum.aquariumcoop.com/

Guinea Pigs: — PL Stowarzyszenie Pomocy Świnkom Morskim: https://www.swinkimorskie.eu/ FB: https://www.facebook.com/StowarzyszeniePomocySwinkomMorskim/ — PL Caviarnia Forum: [https://forum.swinkimorskie.eu/](https://forum.swinkimorskie.eu/ — EN Guinea Lynx Medical & care guide:(https://www.guinealynx.info/ — EN The Guinea Pig Forum: https://www.theguineapigforum.co.uk/

Ludzie zarzucają mi romantyzowanie problemów psychicznych, ale dla mnie to czyste catharsis. Moja sztuka nie jest dla mas. Wywaliłem do kosza swoje stare, "Instagram-positive" grafiki, bo to był chłam robiony pod algorytmy i sztuczne zasięgi. Żadne community guidelines nie będą mi dyktować, w jaki sposób mam przetwarzać swoje własne piekło. Sztuka ma oczyszczać, a jeśli komuś nie pasuje, że rysuję chore g**no, żeby nie zwariować - droga wolna, cancelujcie mnie.

Niedawno miałem absurdalną dramę w DM-ach z kimś, kto próbował mi dyktować, co mi wolno rysować. Osoba ta stwierdziła, że mój vent art to fetyszyzacja samookaleczeń i brak logiki. Serio? Przez lata miałem z tym ciężkie problemy. Zamiast ciąć się w realu, przelewam ten ból na cyfrowe płótno, rysując różne chore g**no. Jeśli komuś w takiej sytuacji pomaga rysowanie pętelek czy kolorowanki - super. Mi nie.

Sztuka ma oczyszczać z najgorszych emocji, a nie mieścić się w korporacyjnych widełkach. Nikt nie będzie mi pikselował grafik ani rzucał banami za to, że nie wpisuję się w family friendly algorytm. Dlatego odcinam się od tego cenzorskiego cyrku i robię swoje na własnych zasadach.

Główny temat to jednak nasz powrót do żywych po koncercie Bring Me The Horizon i Knocked Loose. BMTH dali taki czad, że teraz ich nowy album brzmi dla mnie zbyt popowo, a "Mantra" na żywo to był totalny ogień. Zanim jednak weszli na scenę, przeżyłem najgorszy atak paniki w życiu. Osiemnaście tysięcy ludzi w jednym miejscu sprawiło, że miałem ochotę rozwalić ściany i uciec z budynku. Na szczęście muzyka mnie uratowała. Wróciłem z merchem Knocked Loose, bo ich energia była niesamowita.

Powrót do domu to już klasyczna polska patologia zbiorkomowa. W przepełnionym tramwaju ktoś zaczął śpiewać religijną piosenkę i nagle cały wagon dołączył. Ja spróbowałem zarzucić "They Will Not Erase Us" od TX2, ale jakoś nikt nie podłapał. Zresztą, ten cały zjazd po koncercie to czysta biologia - wyczerpana serotonina i dopamina dają efekt podobny do zejścia po MDMA. Stąd ta cała depresja postkoncertowa.

Na koniec mały update: w lutym znowu jadę do Warszawy na TX2, tym razem na dwa dni i z biletem VIP (czyli Very Important Pigeon). Mam nadzieję, że klub Hydrozagadka pozwoli na lepszy kontakt z tłumem. A w wolnym czasie planuję pozwiedzać warszawskie cmentarze, bo podobno mają tam świetną sztukę cmentarną.

Kolejna żenada to chwalenie się omijaniem supportów. Ludzie z dumą piszą, że przyszli tylko na main act, omijając świetne kapele otwierające. Marnujecie kasę i pokazujecie tylko swoje muzyczne zacofanie. Ja na przykład miałem średnie oczekiwania wobec Taylor Acorn po przesłuchaniu jej albumów studyjnych, ale na żywo rozwalili system, a gitarzyście tak pozytywnie odwalało, że o mało nie zrzucił jej ze sceny.

Przez dzisiejszy przemysł muzyczny i streamingi nasze mózgi są tak wyprane, że jak kawałek nie złapie atencji w 15 sekund, to leci do kosza. Muzyki trzeba uczyć się słuchać. Sam tak miałem z Noahfinnce - na początku jego syntetyczny wokal mi nie siedział, a teraz to jeden z moich ulubionych artystów. Zróbcie sobie przysługę i dajcie szansę niszowym twórcom. A jak ktoś powie, że robię ten shoutout tylko po to, żeby wybić się na jego plecach, to osobiście przyjdę i poprzyklejam wam na stałe, k**wa, pająki do sufitów. To jest groźba.

Zaczynam też rant na tematy, które ostatnio podniosły mi ciśnienie w sieci. Po pierwsze: traktowanie zwierząt jak przedmiotów. Dlaczego ludzie mają taki problem z podstawowym szacunkiem do innych gatunków? Szczury mają struktury społeczne niemal identyczne z ludzkimi, a nazywanie siebie "właścicielem" psa to po prostu cringe. Zwierzę to twój współlokator, a nie niewolnik.

Po drugie: poliamoria. Serio, czy ludzie udają głupszych niż są w rzeczywistości, czy to jakiś inside joke? Pytania w stylu "dlaczego wy wszyscy poli wyglądacie tak samo" to czysta komedia, a mój poli-radar i tak ciągle nawala, więc oszczędziłoby mi to sporo heartbreaków, gdyby to była prawda. Dorzućmy do tego pranie mózgu przez Duolingo, które więzi nas w pętli dopaminowej, a na koniec i tak nie potrafisz złożyć sensownego zdania... i mamy pełen obraz mojego dzisiejszego mentalu. Czy naprawiłem spódniczkę? Spoiler: I failed. Ale przynajmniej mój naszyjnik jest super. Stay scene, stay weird!

Próba bycia "normalnym" i robienie passing na siłę to dosłowny emocjonalny self-harm. Błaganie fobów o akceptację nie ma sensu, bo oni i tak nigdy cię nie zaakceptują. Odcinanie się od bycia scene/alt i zamykanie się w klatce tylko po to, żeby zadowolić innych, sprawia, że zaczynasz nienawidzić samego siebie. Wyrzucasz swoją osobowość do kosza, a oni i tak będą gadać za twoimi plecami, że jesteś chory psychicznie i powinieneś się leczyć elektrowstrząsami.

Z perspektywy kogoś z DID, to wszystko jest jeszcze bardziej pokręcone. Kiedy żyjesz w innerworldzie, wszystkie odczucia są zwielokrotnione. Twój gniew zamienia się w furię, walą pioruny i wszystko płonie. Moja zinternalizowana fobia sprawiała, że byłem tam strasznym sk***ielem i straumatyzowałem resztę systemu. Na szczęście Zebroid nas z tego wyciągnął. Nie warto udawać kogoś, kim się nie jest. Bądźcie dziwni, eksperymentujcie z zaimkami i miejcie na to wszystko wyrąbane. Wielki shout-out dla naszego montażysty, który z tego totalnego chaosu poskładał sensowny film.

A skoro o BMTH mowa, czas na mały story time z 2016 roku. To był jeden z naszych alt-awakening zespołów. Byliśmy wtedy w kiepskim miejscu w życiu, totalnie wykluczeni i przerażeni światem. I nagle, zupełnie znikąd, pracownica MOPS-u załatwiła nam wyjazd na Przystanek Woodstock, dosłownie na pół dnia, żebyśmy mogli zobaczyć ich koncert. Droga pociągiem na drugi koniec Polski z nielegalnymi woodstokowiczami to był dopiero początek. Na miejscu totalny szok - masa dziwaków, odrzutków, subkultur, które normalnie się tłuką, a tam żyły w pełnym pokoju. Widzieliśmy paradę z wielką makietą potwora spaghetti, kupiliśmy biały pentagram, który do dziś ludzie mylą z satanistycznym, i po prostu czuliśmy się jak w domu.

Muzycznie zaczęliśmy od DragonForce, ale prawdziwa magia wydarzyła się na BMTH. Kiedy odwróciliśmy się od sceny, tłum nie miał końca. Krążyły teorie spiskowe, że Oli leciał z playbacku przez zjechany głos, ale i tak bawiłem się tam genialnie. Wracając, byłem przekonany, że już nigdy czegoś takiego nie przeżyję. A jednak. Podczas nagrywania tego vloga na front wbiło kilka osób z systemu, więc znowu był mały chaos, ale hej, taki nasz urok. Widzimy się pod sceną!

Ale problem jest o wiele głębszy. Kiedy dorastasz w toksycznym społeczeństwie i non stop dostajesz po łbie za bycie innym, zaczynasz internalizować tę nienawiść. Tak rodzi się zinternalizowana transhomofobia. Zaczynasz wierzyć, że są "dobrzy" geje i lesbijki, którzy wpasowują się w cis-het normę, oraz ci "źli", którzy noszą flagi, robią make-up i psują wam opinię. Próba bycia tym normalnym to dosłowny emocjonalny self-harm. Dochodzi do tego, że uprzywilejowani biali cis geje promują ruchy w stylu "drop the T", chcąc wykluczyć osoby transpłciowe ze społeczności i traktując ich jak chorych psychicznie. Zapominają chyba, kto stał na czele zamieszek w Stonewall. Zgadliście - to były trans kobiety. Zamiast walczyć ze sobą, powinniśmy trzymać się razem, bo nasze doświadczenia wykluczenia są dokładnie takie same.

Szukanie znajomych to jakiś dramat. Zdejmujesz maskę, zaczynasz szczerze gadać o magii eksperymentalnej, a ludzie nagle się ulatniają. Ghosting za szczerość to standard. Przeszedłem masę screeningów psychiatrycznych i nikt nie wlepił mi psychozy, bo doskonale wiem, jak absurdalnie to brzmi dla normików. Moja magia to nie bajki z TikToka - mam mentora od szamanizmu, opieram się na doświadczeniu i mechanice kwantowej, a nie na pop-ezoterycznych bzdurach z internetu.

Chciałem iść na religioznawstwo na UJ, żeby badać to naukowo, ale oblałem maturę, więc ten plan poszedł w piach. Nie odnajduję się w systemowych community ani wśród therianów, bo większość nie łapie mojego podejścia. Ale szczerze? Mam to gdzieś. Nagrałem ten materiał, bo nie mam zamiaru udawać kogoś, kim nie jestem. Jeśli kogoś to odstraszy, to robi mi tylko przysługę. A jeśli ktoś czuje podobnie - miło cię poznać.

Changelingi planują tam wbić i zrobić szybki vibe check, oczywiście o ile życie nie dorzuci nam dziesięciu tysięcy powodów, dla których nie damy rady wyjść z chaty. Wiadomo, że tłumy i social anxiety to nie jest nasze ulubione combo, ale takie rzeczy dzieją się raz do roku i trzeba próbować walczyć ze swoimi barierami. Wpadajcie zwalczać swoje lęki razem z nami i zobaczmy się na miejscu. Życzę wszystkim gejowego dnia!

Pytacie, czemu nie pójdę na terapię? Bo polski system leży. Większość psychologów na NFZ to totalna patola, która potrafi dołożyć wam trzy nowe diagnozy, a na wizytę czeka się 10 lat. Ci dobrzy kosztują krocie. Więc moja terapia odbywa się w świecie, który nie istnieje - w moim innerworldzie, gdzie konsultuję życie z własną głową. I wiecie co? To działa. Ostatnio w końcu dotarło do mnie, że moje życie zacznie się dopiero, gdy zacznę medyczną transycję. To rozwaliło moje blokady i uwolniło lata tłumionych emocji.

Zdałem sobie sprawę, że dla mnie czas zatrzymał się dekadę temu. Jako system DID doświadczam życia w serii mignięć. Kiedy wchodzę na fejsa i widzę rówieśników biorących śluby i pracujących w korpo, łapię potężną derealizację. Przecież w mojej głowie nadal mamy 14 lat. W systemach to norma, że niektórzy po prostu nie starzeją się linearnie. Czas zapierdziela, a ja czuję się dokładnie jak w tym cytacie z Ostatniego Jednorożca: czuję, jak to ciało gnije dookoła mnie.

Totalnie wycofałem się ze społeczeństwa. Nigdy nie miałem zbyt wielu znajomych, a w dzieciństwie byłem głównie izolowany i wyśmiewany. Po coming oucie w gimnazjum było tylko gorzej, a w liceum moja deprecha wywaliła poza skalę. Odciąłem się od wszystkich, szukając najgłupszych pretekstów, żeby spalić mosty. Przez jakieś pięć lat nie wychodziłem z chaty, wpadając w definicję hikikomori. Moje życie społeczne przeniosło się do dreamworldu i ograniczyło do mojego systemu D.I.D.

Zainspirowany jakimiś wizjami, odpaliłem projekt emo-changeling, żeby spróbować wrócić do neta. Ale okazało się, że mój system rozpoznawania emocji totalnie leży. Zamiast normalnych uczuć mam albo zalew neuroprzekaźników i czuję się nastymowany, albo po prostu czuję ból. Każda interakcja to dla mnie zagrożenie. Ktoś do mnie pisze, a ja overthinkuję i panikuję, że to jakaś podpucha. Ghostuję ludzi, bo burdel w mojej głowie jest zbyt potężny.

Jestem do tego stopnia odklejony, że na komisji do spraw niepełnosprawności dostałem ataku paniki na sam dźwięk słów terapia grupowa. K**wa, za mnie musiał gadać przyjaciel. Jedyny moment, kiedy jakoś dałem radę, to po koncercie Mayday Parade, gdy zagadała do mnie grupa ludzi. Nie dostałem ataku paniki tylko dlatego, że gadaliśmy po angielsku i mój mózg musiał się na tym sfokusować. Ale i tak później to rozkminiałem, czy moja mowa ciała nie pokazała, że się ich boję. Każdy jest dla mnie potencjalnym wrogiem, a ja po prostu próbuję to jakoś przetrwać.

W najnowszym materiale dotykamy tematów, o których zazwyczaj mówi się cicho albo wcale. Rozkminy o własnej tożsamości, alter ego pod postacią scenecorowej fursony Cindy (która istnieje głównie po to, by zbierać bęcki od losu) i ten specyficzny moment w życiu, kiedy człowiek zaczyna się zastanawiać, czy polski system prawno-medyczny nie byłby darmową alternatywą dla dachu nad głową. Spokojnie, to nie żaden dramat-bait pod wyświetlenia. To po prostu brutalnie szczery wgląd w to, jak skomplikowane potrafi być układanie klocków z przeszłości.

W artykule i towarzyszącym mu wideo wracamy też do akcentów, które trzymają nas przy życiu - muzyki, koncertowych marzeń i nieidealnych wspomnień. Od wyjazdów na All Time Low, przez bezsenne noce wywołane ekscytacją nowymi numerami TX2, aż po absurdalne historie z gołębiami w tle. Bo choćby wokół szalał sztorm, a w papierach psychiatrycznych widniały wpisy wyglądające jak żart lekarza, zawsze zostaje przestrzeń na twórczy vent i budowanie własnego świata na własnych zasadach.

Warto zapamiętać: Niezależnie od tego, jak bezpiecznie coś wygląda z zewnątrz, trudne doświadczenia z młodości nie definiują tego, gdzie możesz znaleźć się za dwa lata. Szukanie własnej drogi i proszenie o wsparcie to żaden obciach - to jedyny sensowny ruch.

Moja rodzina miała wobec mnie wielkie plany: artysta światowej klasy, weterynarz, aktor. Tymczasem siedzę przed kamerą w piwnicy, robiąc z siebie idiotę w sieci. Ale nikt z nich nie chce pamiętać, że pod tym wszystkim leży zdiagnozowane DID i przeszłość, o której mało kto ma odwagę mówić głośno. Kiedyś usłyszałem "złotą radę" od lekarza: Gdy masz atak agresji, nie rzucaj się na ludzi - rozbij kubek. I któregoś dnia, mając dość domowego hellu, rozbiłem ten cholerny kubek. Efekt domina? Tego samego dnia wylądowałem na oddziale zamkniętym w szpitalu psychiatrycznym.

Pobyt w szpitalu, szkoła zawodowa fryzjerska z eskortą policji i karetki, lekcje matematyki na oddziale i codzienna walka o to, by wyjść "za dobre zachowanie" - to nie były wymyślone historie dla sportu. To była czysta próba przetrwania w świecie, w którym patologiczny dom bywa groźniejszy niż szpitalne pasy. Domy, które z zewnątrz wyglądają na "bezpieczne", potrafią zgotować najgorsze piekło, a brak wsparcia niemal zepchnął mnie na ulicę.

To pierwsza część tej historii. Bez szukania taniej sensacji, bez cukrowania - surowy zapis tego, jak łatwo system i otoczenie mogą cię skreślić. Ale pamiętajcie: nie jesteście w tym sami i zawsze warto walczyć o siebie, zanim całkowicie wylogujecie się z gry.

Stay scene, stay weird... i uważajcie na "złote rady"! 🖤🏥

W pakiecie dostało się wszystko: walka z geodetycznym wyczuciem ostrości obiektywu, polowanie na idealny sweet spot i otwieranie żyletką paczki tylko dla taniego shock factoru (chociaż zamek i tak dało się rozerwać rękami). Do tego tęczowy zestaw z tytanu na nadchodzący marsz, zapasowe kółka do septuma przygotowywane pod łucznictwo (bo zahaczenie zwalnianą cięciwą o podkowę 1,6 mm w nosie brzmi jak dość drastyczny body mod) oraz obiecane naklejki. Ze szczególnym uwzględnieniem brokatowego szczura z napisem "Bite Me", który idealnie wpisuje się w naszą wyimaginowaną kapelę The Half Dozen Rats in the Bucket.

I żeby była jasność: prawdziwy LARP w subkulturach to nie jest bycie pozerem bez wiedzy. Dobry LARPer odgrywający emosa wykułby na pamięć całą dyskografię klasyków emocore'u, żeby w razie pytania być w 100% przygotowanym do roli. A jeśli chodzi o unboxing? Nie ma tu wyreżyserowanej perfekcji, jest surowa szczerość, DIY piercing z przeszłości i bezczelny chaos z ludźmi, którzy nie ogarniają matematyki i geometrii kadrów.

Stay scene, stay weird... i nie kłujcie się sami w domu! 🖤🐀

Najpierw telefon postanowił ewakuować się z kieszeni. Gdyby nie trzech ogarniętych ludzi, którzy za mną pobiegli, byłoby po sprzęcie - chociaż dysocjacja wjechała tak mocno, że reszta systemu po prostu uciekła z frontu, zostawiając mnie z krótkim "o k***a". Zaraz potem zaliczyłem 5-minutowego laga na przejściu dla pieszych, bo mój mózg nagle zapomniał, jak działa sygnalizacja. U paczkomatu było jeszcze lepiej: próba odebrania paczki na kodzie od znajomego skończyła się tym, że omal nie wyciągnąłem cudzej przesyłki otwartej zdalnie przez kogoś innego.

Żeby dobić licznik żenady, w drodze powrotnej ktoś zjechał ze swojego toru chodu, żeby powiedzieć mi komplement o moim stylu. Efekt? Moje social anxiety wywaliło poza skalę - odskoczyłem przerażony, zrobiłem dziwną minę i prawie rzuciłem się do ucieczki, zostawiając tego kogoś w przeświadczeniu, że jestem chamski. A wisienką na torcie okazało się reinstalowanie TikToka po 3 godzinach nagrywania teledysku z lipsynkiem do Escape the Fate. 20 dopracowanych w hyperfocusie draftów poszło w piach.

Jeszcze rok temu po takim dniu leżałbym rozłożony na łopatki. Dzisiaj kończy się to prostą reakcją: "no c**j, stało się". Pierwsze samodzielne wyjście postawiło poprzeczkę absurdalnie wysoko, ale przynajmniej świecąca w ciemnościach bluza dotarła cała.

Stay scene, stay weird... i uważajcie na dziurawe kieszenie w bluzach! 🖤📱

Przykład pierwszy z brzegu: samce pawi. Ewolucyjnie zostały całkowicie załatwione przez toksyczne standardy piękna narzucone przez samice. Przez te gigantyczne, niepraktyczne pseudo-ogony ledwo mogą się ruszać i latać - genialna lekcja tego, do czego prowadzą absurdalne wymogi estetyczne. Ale prawda staje się jeszcze ciekawsza, gdy spojrzymy na starsze samice. Kiedy z wiekiem zmienia im się poziom hormonów, potrafią zacząć wybarwiać pióra jak samce, przyjmować ich zachowania i całkowicie zmienić swoją płeć społeczną w stadzie.

Większość właścicieli papug czy gołębi przeżyła w swoim życiu ten ikoniczny moment konsternacji. Traktujesz swojego ptaka jak samca przez lata, budujesz z nim relację, aż tu nagle "Kubuś" postanawia znieść jajko. Albo uważasz "Mariolkę" za samiczkę, dopóki testy krwi nie wykażą, że to w 100% samiec, który po prostu postanowił wejść w zupełnie inną rolę w stadzie, bo zmieniła się jego struktura.

Ptaki nie pytają o zgodę, nie czytają bzdur z pop-psychologicznych poradników i nie przejmują się ludzkimi szufladkami. Natura jest o wiele bardziej p***ieprzona i różnorodna, niż wydaje się sztywniakom w garniturach.

Stay scene, stay weird... i szanujcie transpłciowe pawie! 🖤🦚

Gdybym mógł wcisnąć jeden obowiązkowy przedmiot do szkół, byłaby to socjologia z warsztatami z manipulacji i socjotechniki. Społeczeństwo byłoby o wiele zdrowsze, gdyby ludzie rozumieli, jak są codziennie rozgrywani. Tylko błagam - zróbcie sobie przysługę i omijajcie pop-psychologię z daleka. Tanie poradniki z TikToka i coachingowy ściek zepchną was tylko na jeszcze większe manowce. Szukajcie twardych danych w bazach naukowych, a nie na profilach "instaguru".

A w tle tego wszystkiego? Klasyczny chaos systemowy. Podczas gdy czarna farba ląduje na słynnym pudełku (które jest już tak czarne jak nasza przyszłość), na front wjeżdża wewnętrzny Twitch Chat. Wynik? Próba skasowania konceptu płci, podważanie pseudofeminizmu, wzajemne roastowanie i dysocjacyjny odlot w czasie rzeczywistym. Projekt Pudełko dobiega końca, ale lekcja zostaje jedna: macie tylko jedno życie w tym zestawie wspomnień. Przestańcie być NPC.

Stay scene, stay weird... i przestańcie czytać pop-psychologiczne śmieci! 🖤📦

Mój rozbiegany umysł to główny powód, dla którego w ogóle dostaliśmy diagnozę ADHD. Nie potrafię siedzieć spokojnie, a to podejście do nagrania jest już chyba trzecim z kolei dzisiejszego dnia. Do tego dochodzą nierozwiązane problemy z gniewem, przez które wylądowaliśmy w szpitalu, oraz fakt, że na co dzień pełnię rolę buntownika, gitarzysty i wokalisty w naszym zespole. Zespole, który Zebroid bezczelnie próbował przejąć, mimo że to ja byłem jedyną istotą w tym ciele uderzającą w stół z hasłem "wracamy do muzyki" (nawet jeśli nadal nie kupiliśmy nowych strun).

Żeby było weselej: potrafiłem grać w League of Legends po 14 godzin dziennie, co jest wybitnie żenujące, biorąc pod uwagę, że utknęliśmy w Silverze. Jestem też powodem, dla którego Zebroid czasem marudzi o byciu porażką, oraz jedynym prawdziwym komunistą z przeszłością w anarcho-kolektywie w tym składzie. Zebroid tylko udaje - w rzeczywistości chciałby być po prostu autorytarnym dyktatorem w jakimś pseudokomunistycznym państewku.

Film jest nagrany pod skosem? Jest pod skosem, bo życie jest pod skosem. Miał być głęboki i filozoficzny, ale siedzę w tej piwnicy od pół godziny i po prostu wyrzucam z siebie słowa. I tak połowa z was tego nie zrozumie.

Stay scene, stay weird i... serio, zero komentarzy o futrzakach! 🖤🐺

Pora na szybkie wyłożenie kart na stół: jesteśmy zdiagnozowanym systemem DID. Jest nas tu szóstka i każde z nas ma zupełnie własne podejście do świata, co z perspektywy neurologicznej generuje uroczy bałagan. Wyobraźcie sobie jeden komputer, na którym ktoś odpalił sześć ciężkich programów naraz. Jasne, że zaczną na siebie nachodzić, powodować glitche, wywalać błędy i sprawiać, że zapominasz początek zdania dokładnie w momencie, gdy z ust ma paść jego koniec.

Nasz polski internet ma tendencję do robienia z mnogości albo taniej sensacji rodem z amerykańskich kryminałów o "wielokrotnych osobowościach", albo cukierkowej bajki o supermocach i zmianie koloru oczu pod wpływem emocji. Prawda jest taka, że to ciągła praca, uczenie się nieprzerywania sobie nawzajem i szukanie sposobu na to, by technicznie nie udusić samego siebie, gdy ktoś z innera za bardzo zacznie cię trollować.

Nie przychodzimy tu z akademickim wykładem ani grzecznym poradnikiem medycznym. Dajemy surową perspektywę grupy ludzi dzielących jedno ciało, którzy pośród całego tego chaosu nauczyli się dostrzegać realny advantage wynikający z bycia kolektywem. Destygmatyzacja bez sztywniactwa - to nasz cel.

Stay scene, stay weird i... serio, nie trollujcie w komentarzach, bo schowam się w innerze i zostaniecie z kimś gorszym! 🖤⚡

Sprawa z fast fashion i gigantami takimi jak Shein czy Zara jest prosta, ale i skomplikowana. Wszyscy wiemy, że koncerny prześcigają się w wymyślaniu nowych odmian plastiku i nylonu tylko po to, żeby ciuch rozpadł się po jednym sezonie. Ale czy bycie "alt" automatycznie rozgrzesza nas z czegokolwiek? No właśnie nie bardzo.

Oto niewygodna prawda, o której mało kto chce mówić: kupowanie na Vinted też bywa zwykłym placebo. Jeśli robisz wielki haul z drugiej ręki, ciesząc się, że ratujesz planetę, to spójrz na to z drugiej strony - właśnie ułatwiasz robienie miejsca w szafie komuś, kto za te pieniądze zaraz zamówi kolejną paczkę z Sheina.

Żyjemy w late-stage capitalism - wyzysk i praca niewolnicza są wciśnięte w niemal każdy produkt. Nie da się całkowicie uciec od systemu, chyba że ktoś zrestartuje całą planetę (albo w końcu uderzy w nas oczyszczająca asteroida). Ale jest różnica między kupieniem jednej rzeczy w sieciówce raz na 3 lata, która zostanie z Tobą na dekadę, a zostawianiem tam pół wypłaty co miesiąc.

Na koniec krótki strzał w mit idealnego "alternatywnego świata": bycie alt nie oznacza automatycznie, że jesteś dobrym człowiekiem i chcesz zbawić świat. Alt to po prostu bycie innym niż większość - a to oznacza, że wśród alternatywek też trafiają się skończone mędy.

Stay scene, stay weird i... nie jedzcie farby! 🖤🦖

Bycie początkującym jest cholernie trudne, zwłaszcza kiedy ze wszystkich stron dookoła jesteś bombardowany idealnymi pracami profesjonalistów. Łatwo wtedy wpaść w kompleksy albo odpuścić. Ale ten materiał to dowód na to, że każdy wielki artysta przechodził przez etap "czymkolwiek to coś jest". Po pięciu latach walki z ciężką depresją, niewychodzenia z łóżka i poczucia, że nikogo nie obchodzisz, moment, w którym decydujesz się po prostu spróbować być prawdziwym sobą - nawet jeśli wychodzi to koślawo - zmienia wszystko.

Przy okazji krótki strzał w pozorantów: nagle, gdy zaczynasz ubierać się inaczej i inwestować w swój styl, wokół pojawiają się ludzie. Fetyszyści alternatywek i "fancy znajomych", dla których jesteś tylko żywą dekoracją podbijającą ich własną reputację. Znikają w sekundę, gdy zaczynasz mówić o tym, kim naprawdę jesteś, o zdiagnozowanym DID, o socjologii, magii czy stawonogach. I bardzo dobrze. Nie potrzebujemy wokół siebie ludzi, dla których nasza tożsamość to tylko dodatek do fotki.

Makijaż od zarania dziejów był tworzony dla mężczyzn, a tekst o "gender blenderze" zbywamy prosto: to jest Gender Chaos. Nie goli się brwi, nie udaje profesjonalisty i robi się swoje, bo porażki też czegoś uczą.

Stay scene, stay weird... i nie dźgajcie się eyelinerem w oko! 🖤👁️